မွန္
အခန္းက ဟိုတယ္ခန္းလို ့ေျပာေပမယ့္ သာမန္အိပ္ခန္းသာသာရယ္ပါ။ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့အလင္းပါးပါးေလးက ျပတင္းေပါက္ကေန အားငယ္စြာနဲ ့အခန္းထဲကို ၀င္ေရာက္ဖို ့ၾကိဳးစားေနတယ္။
စီကိုကိုယ္ ဘယ္လုိုလုပ္ဒီေနရာေရာက္လာမွန္းေတာင္မသိဘူး။
အခန္းထဲမွာ ေရွးေခတ္အလွျပင္စားပြဲခံုနဲ ့တြဲရက္ မွန္တခ်ပ္ရယ္.. ခံုတခံုရယ္..တိုင္၄ေခ်ာင္းေထာင္ထားတဲ ့ခုတင္တလံုးရယ္..
စီေတာ္ေတာ္ေလး တုန္လွဳပ္မိတယ္။ ဘယ္သူ ့အခန္းထဲေရာက္ေနတာပါလိမ့္ဆိုတာ။ကိုယ္ေတြးလို ့မွမဆံုးေသးဘူး။
တံခါးဖြင့္သံၾကားရတယ္။ အခန္းထဲကို ေရွးေခတ္အဂၤလိပ္မေတြ၀တ္တဲ ့၀တ္စံုဂါ၀န္ကားကားၾကီးနဲ ့ မိန္းမတေယာက္ရယ္ ေယာက်္ားတေယာက္ရယ္ စကားတိုးတိုးေလးေျပာျပီး၀င္လာတယ္။
စီစျပီးေၾကာက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ေယာက်္ားၾကီးကေတာ ့စီကို မျမင္ဘူး။ မျမင္ဘူးဆိုတာလဲ ေမွာင္ေနလို ့ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ဟုတ္တယ္။ အဲဒီိမိန္းမ။ သူ ့ ကေတာ ့စီကို တမင္လည္ျပန္အၾကည့္မ်ိဳးနဲ ့ၾကည့္ျပီး ရွဴး..တိုးတိုးဆိုတဲ ့ပံုစံလုပ္ျပတယ္။
စီ မွန္နားကေန.. ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ တခါးေပါက္နားကို ေရြ ့လာတယ္။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္လွည့္မိတာနဲ ့ ေကာင္းခန္းေလးေတြလြတ္ကုန္..အဲ.. မွားကုန္ျပီ… ေနာက္လွည့္မိတာနဲ ့ ခြက္ကနဲ ကို စီကို လာခ်လိုက္လို ့…စီ ဂန္ ့သြားအံုးမယ္။
အဲလိုနဲ ့အဲဒီမိန္းမဘာလုပ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း.. တံခါးနားတျဖည္းျဖည္းသြားရင္.. တံခါးလက္ကိုင္ဖုကို စမ္းမိတယ္။ မသိမသာေလးဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။ တံခါးက Lockခ်ေနတယ္။တံခါးဖြင့္သံၾကားသြားေတာ့ အဲဒီမိန္းမက စီ့ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္တယ္။
အဲေကာင္ၾကီးကေတာ ့နားပဲပင္းေနတာလား။ မူးျပီးမၾကားတာလားေတာ့မသိဘူး။
မိန္းမက သူ ့လုပ္တာကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားတဲ ့ပံုစံနဲ ့ စီကို စိုက္စို္က္ၾကီး သူ ့မရဲ ့ နွဳတ္ခမ္းကိုကိုက္ျပီးၾကည့္ေနတယ္။ သူ မမ်က္လံုးနဲ ့ စီ့မ်က္လံုးတို ့ဆံုသြားတဲ ့အခ်ိန္မွာ စီဟာ ကို္ယ့္ ကိုကိုယ္ ေလထဲေရာက္သြားသလိုခံစားရတယ္။ေသခ်ာသတိထားမိေတာ ့စီဘာမွမလုပ္ပဲ.. စီဟာ မွန္နားကိုျပန္ေရြ ့သြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒင္းတို ့နွစ္ေယာက္ခုတင္ေပၚမွာ ၾကည္နူးေနၾကတုန္း မွန္တင္ခံုက မွန္ဟာ ကြဲအက္ကုန္တယ္ ။ တဒဂၤေလးတင္ပဲ.. အဲဒီမိန္းမက လက္ကိုေျမွာက္ျပီး မွန္ကြဲစတခုကို ဖမ္းယူျပီး ေယာက်္ားရဲ ့ လည္ပင္းကို ရြတ္ ခနဲ ျဖတ္ၾကလိုက္တယ္။
စီေၾကာက္လြန္းလို ့..မွန္ဘက္မ်က္ႏွာလွည့္ျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ ့… စီကိုယ္စီလည္းမျမင္ရဘူး။
အဲဒီမိန္းမကိုလည္းမျမင္ရဘူး။
အဲဒီေယာက်္ားတေယာက္ပဲ ခုတင္ေပၚမွာမလွဳပ္မယွက္ ၾကီးေသြးအိုင္ထဲမွေသေနတယ္။
စီ ခုတင္ဘက္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ ့အဲဒီမိန္းမဟာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ သူမရဲ ့ လက္ကို လက္ကိုင္ပါ၀ါနဲ ့သုတ္ျပီး ထဖို ့ဟန္ျပင္ေနတယ္။
ေနာက္..ခုတင္ေပၚက ထလာျပီး..တံခါးေပါက္ဆီကိုေလွ်ာက္လာတယ္။
စီေၾကာက္လြန္းလို ့သူမကို ေငးၾကည့္မိတယ္။
သူမက သတိထားမိေတာ ့စီကို တခ်က္ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္။
ျပီးေတာ့ေမးခြန္းတခုေမးတယ္။
“နင္ ဒီအခန္းေမွာင္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက လြတ္ေျမာက္ခ်င္သလား”
စီ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ေခါင္းညိတ္မိတယ္။ ဘာမွမသိတဲ ့ဒီအခန္းထဲမွာ ဒီလူေသၾကီးနဲ ့စီဆက္မေနရဲ ေတာ့တာအမွန္ပဲ။
“ဒါဆို ငါ ေနာက္ထပ္ ေယာက်္ားတေယာက္ေခၚလာတယ္။ သူ ့ကို နင္ ငါ့လို သတ္ျပ။ ငါက နင္လို ေဘးကေနၾကည့္ေနမယ္။”
………………………………………………………………………………
ဒီနယ္ေျမကိုမေရာက္တာ ၾကာလွေရာေပါ့။ ရိုးသားတဲ ့ျမိဳ ့သူ ျမိဳ ့သားေတြနဲ ့မေတြ ့တာလည္း ၾကာလွေပါ့။ အရာအားလံုးကိုေ၀၀ါး၀ါးျဖစ္ေနဆဲ မ်က္စိထဲ မျမင္ခ်င္တဲ ့လူေတြ တေယာက္ျပီးတေယာက္ ေပၚလာတယ္။စစ္၀တ္စုံ၀တ္ထားတဲ ့ ေပမမွီေဒါက္မမီ ဗိုလ္ေလာင္းကေလးေတြ။တကိုယ္လံုးကို ေတာင့္ေနတာပဲ မသိရင္ ေက်ာကုန္းကို ပ်ဥ္ျပားနဲ ့ ေ၇ာစည္းထားလုိ ့ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးေလွ်ာက္ေနတာက်ေနတာပဲ။
“ထူးဆန္းသြားလား။ဒီေနရာ မင္းသြားျပီးကတည္းကစစ္သားေတြမ်ားေနတာ။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ကဲပါ။ဒါေတြကိုေမ့ထားလိုက္။ မင္းလုပ္ရမယ့္တာ၀န္ကို သာမေမ့နဲ ့။ ငါေနာက္လိုက္ခဲ့”
တခုခုေတာ ့မွားေနျပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။ဒီနယ္ေျမကို မေရာက္တာအေတာ္ေလးၾကာခဲ့ျပီ။ခုမွ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ျဗဳန္းဆို ေကာင္းကင္ေပၚကက်လာသလိုၾကီးေရာက္ေနတာ။ဒါေပမယ့္ အသာေလးလိုက္ခဲ့တယ္။ေခၚလာသူ က ေတာ ့ဘာမွမေျပာပဲ စီေဘးကေနလိုက္ခဲ့တယ္။
အေတာ္ေလးလမ္းေလွ်ာက္လာေတာ ့ တည္းခိုခန္းတခုကို ေတြ ့ျပီးအခန္းတခုငွားလိုက္တယ္။ ဟုတ္ျပီ။ မွတ္မိျပီ။ ဒါဟာ မွန္ဇာတ္လမ္းရဲ ့ အစ။ဒါဆို ေဘးနားကမိန္းမၾကီးဟာ မွန္ထဲက ျမင္ရတဲ ့လူသတ္သမားၾကီးေပါ့။ ဒါဆုိရင္ ဒီညက်ရင္ စီအလွည့္ေပါ့။
ေတြးမဆံုးခင္
“ရြာထဲကိုညဘက္၀င္မယ္။ ဒါမွ ငါတို ့ကိုလူေတြမမွတ္မိမွာ။အဲဒီမွာမင္းတာ၀န္မျပီဆံုးခ်င္း ေနရမယ္”
“စီ ့တို ့ကုိလူေတြမွမျမင္ရတာ။ စီတိ ု ့ကလူေတြ…”
ေျပာလို ့မွမဆံုးေသး ဘယ္ဘက္ပါးေပၚကို ခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္ခ်က္တခုက်လာတယ္။
“မင္းလွ်ာမရွည္နဲ ့။ အမိန္ ့ကိုနာခံတတ္ေအာင္လုပ္။”
ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းဆို ့သြားတယ္။ အေမနဲ ့အေဖကေတာင္ တခါမွ မရိုက္ခဲ့တဲ ့စ့ီပါးကို ဒင္းကဘာလို ့ရိုက္တာလဲဆုိျပီးေတာ ့။အဲဒါေတြအသာထားပါ။ ကိုယ္ ့ကိုကိုယ္ လူလား ။မသာလား။ ၀ိဥာဥ္လားေတာင္မသိတဲ ့ဘ၀ကအေတာ္ေလးဆးိုတာ။
၈နာရီထိုးေတာ ့ အေတာ္ေလးကိုေမွာင္ေနျပီ။စစ္တပ္ကိုပတ္ျပီး ရထားလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာတယ္။ အေတာ့ အေတာ္ေလးကိုေမွာင္ေပမယ့္ စီတို ့၂ေယာက္ အကုန္ျမင္ရတယ္။စီသိခဲ ့၇တာက အဲဒီနားကရြာသားေတြ စစ္တပ္ထဲ၀င္၀င္ခိုးလို ့ ေနာက္ေတာ ့စစ္တပ္က ၀င္ခြင့္မေပးေတာ့တာ။ ျမိဳ ့ထဲကို တခါတခါသြားျပီးျပန္လာရင္ ဒီလမ္းကေန ျပန္လာရတယ္တဲ ့။နာရီ၀က္ေလာက္ေရာက္ရမယ့္ခရီးကို ၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ ့ရတယ္။
ရာသီဥတုကေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူးဆိုေပမယ့္ စီကုိယ္ဆီ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ္ေတာ္ေလးေခြ်းျပန္ေနျပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။
“ဟို. အန္တီလား ။ အဲဒီအိမ္ေရာက္ရင္ေရခ်ိဳးလို ့ရလား။ စီအရမ္းအိုက္ေနျပီ။ ေခြ်းေတြလည္း အရမ္းထြက္ေနျပီ”
“ခုေတာ့မင္းကိုမင္းဘာမွန္းသိျပီမဟုတ္လား။ မင္းသာ မသာ သို ့မဟုတ္ ၀ိဥာဥ္ဆိုရင္ ေခြ်းေတြဘာေတြ ထြက္အံုးမလား”
အမ္.. စီေတြးေနတာ ဒီမိန္းမၾကီးက အကုန္သိေနတယ္။
“မင္းေနရမယ္ ့အိမ္မွာ ေရခ်ိဳးခန္းေတာ့မရွိဘူး။အရမး္ကိုမေနတတ္ေတာ့ဘူး ခ်ိဳးခ်င္သပ ဆိုလည္း နည္းနည္းေလးလွမ္းတဲ ့ေနရာမွာ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတာ့ရွိတယ္။ အဲဒီမွာသြားခ်ိဳးေပါ့။”
အလဲ ့။ဇြတ္ရမ္းကိုသေဘာေကာင္းေနပါလား။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လူျဖစ္ေသးေနကို သိလိုက္ရေတာ ့နည္းနည္းေနသာထိုင္သာရွိသြားတယ္။
ရြာသားေတြရဲ ့ လယ္ယာ စိုက္ခင္းေတြျဖတ္ျပီးေတာ ့ အေမွာင္ေတြၾကားထဲက အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးကိုလွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးက ဘာမွမျမင္ရေအာင္ေမွာင္ေပမယ့္ ဒီေနရာကို ရင္းရင္းႏွီးနွီးၾကီးသိေနတာေတာ ့အထူးဆန္းဆံုးပဲ။
“ကဲ..မိန္းကေလး ခဏေလးနားျပီးရင္ ေရသြားခ်ိဳးေတာ့။ေခ်ာင္းက ဒီကေနအေရွ ့တည့္တည့္ေလွ်ာက္ျပီးညာဘက္ကိုခ်ိဳးလိုက္ရင္ေတြ ့လိမ့္မယ္။ အေနာက္ဘက္အျခမ္းကို မသြားနဲ ့။ စစ္တန္းလ်ားေတြရွိတယ္။”
အ၇င္တုန္းကေတာ ့ရမ္ဘိုကိုအားက်ျပီး ေတာထဲမွာေနခ်င္ခဲ့မိတာ။ ခုေတာ ့ေတာစတိုင္လ္ေခ်ာင္းထဲမွာခ်ိဳးရေတာ့မွာေပါ့။
ျခံစည္းရိုးနားေရာက္ေတာ ့အိမ္ထဲကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္မိလိုက္တဲ ့အခါ မိန္းမၾကီးက တစံုတေယာက္နဲ ့စကားေျပာေနတယ္။ စီတို ့၀င္လာတုန္းက အိမ္ထဲမွာဘယ္သူမွမရွိတာေသခ်ာတယ္။ အင္းေလ။ သူနဲ ့စကားေျပာလို ့ရတယ္ဆိုကတည္းကေတာ ့ သူ ့လို လူမဟုတ္ မသာမဟုတ္ ၀ိဥာဥ္မဟုတ္တဲ ့သူေတြပဲေနမွာေပါ့။
နည္းနည္းေလွ်ာက္လိုက္တဲ ့အခါ ေရသံေတြစၾကားေနတယ္။ ေရေတြ ့ရင္ မေန နိုင္တဲ ့စီဟာ ေရရွိရာကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလးေလွ်ာက္လာတယ္။အားပါးပါး။ ေက်ာက္ေဆာင္အေသးစားေလးေတြ။ ေရတံခြန္ေလးေတြ ။ေရသံေတြကနားေထာင္လို ့ေကာင္းလိုက္တာ။
ေတာင္က်ေခ်ာင္းနားေရာက္ေတာ ့ ေခ်ာင္းေဘးမွာ လူရိပ္တခုျမင္လိုက္ရတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ပန္းနံ ေမႊးလာသလိုပဲ။ဘုရားေရ..ခုမွသတိထားမိတယ္။ ေရခ်ိဳးမယ္သာေျပာတာ။ ဆပ္ျပာတို ့ဘာတို ့တခုမွပါမလာဘူး။
“မမေလး လာမယ္ဆုိလို ့က်မကေမွ်ာ္လိုက္ရတယ္။ ခရီးေ၀းကလည္းရေတာ ့ပင္ပန္းေနရွာမွာေပါ့”
“ဟယ္ က်ဳပ္ကိုျမင္တယ္။ မိန္းကေလး က လူလား”
“ဟားဟား. ရီစရာေတြေျပာေနျပန္ျပီ။ ကဲပါ။ ေခ်ာင္းေရနဲ ့ေရခ်ိဳ းလိုက္။ အနားမွာက်မရွိေနမယ္။ ဟိုေက်ာက္ေဆာင္ေပၚမွာ ပစည္းေတြအကုန္တင္ထားတယ္။”
လည္တယ္။ စီေမးတာကို ညာတာပါေတးနဲ ့မေျဖပဲ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္သြားတယ္။ လူကလည္း ပန္းေနတာနဲ ့ ထမိန္ကို ရင္လ်ားျပီး ေရထဲစစိမ္လိုက္တယ္။
အား..အရသာကိုရွိသြားတာပဲ။ သူေပးတဲ ့စတိုင္လ္ က စင္ကာပူက spaေတြလို ပဲ။
ေခ်ာင္းထဲက ေက်ာက္ေဆာင္ေလးေပၚမွာ မီးခြက္ေလး ၃ခုေလာက္ထြန္းထားျပီး ေခ်ာင္းထဲမွာ ပန္းေတြျကဲထားတယ္။ပန္းေတြၾကဲေပမယ္ ့နွာေခါင္းထဲ၀င္လာတဲ ့အနံက အဲဒီပန္းနံ မဟုတ္ဘူး ညေမႊးပန္းနံ။ ၀ါး…ေရလိုက္ မုိက္တယ္။ ဒီလို မ်ိဳး ညတိုင္းသာေရခ်ိဳးလိုက္ရလို ့ကေတာ ့ရွယ္ပဲ။မီးရဲ ့ အလင္းကေခ်ာင္းထဲကို က်ေနေတာ ့…ငါးကေလးေတြ ေရထဲမွာ ေဆာ့ကစားေနတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီတခါပဲ ေရခ်ိဳးတာ အေပါင္းအပါေတြနဲ ့။ငါးေတြနဲ ့ ေ၇ခ်ိဳးတာဆိုလို ့ခုတခါပဲရွိေသးတယ္။
ထိုအခ်ိန္ေလျပင္းတခ်က္ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိပဲတိုက္ခတ္လာသည္။
တကယ့္ကိုပဲ။ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိတာ။ မီးခြက္ထဲက မီးေတြအကုန္ျငိမ္းျပီးတကယ့္ကို အေမွာင္အတိျဖစ္သြားတယ္။
ထိုစဥ္..
” ဒီေကာင္ေတြ..အရက္ေရာင္းတာေတာင္စစ္ေအာင္မေရာင္းနိုင္ဘူး။၄ပုလင္းေလာက္ေသာက္တာေတာင္ မမူးဘူး။ ခုေတာ ့ေသးေပါက္ခ်င္ျပီ။”
“၀င္းေက်ာ္..မင္းကလည္း မေက်နပ္ရင္ မနက္ျဖန္ အစည္းအေ၀းက်ရင္ လူၾကီးကို ရြာထဲမွာအရက္ပုန္းေတြလုပ္ေနတယ္လို ့ေထာင္လိုက္ေပါ့ကြာ။ေအ့… ေပါက္ခ်င္ရင္လည္းေပါက္လိုက္။ မင္းေဘးမွာေခ်ာင္းၾကီးငုတ္တုပ္ရွိတယ္ ေအ့.။”
အကုသုိလ္ဆိုတာလာရင္ တခုတည္းမလားဘူး ဆိုတာ တကယ္ပဲ။
ဘယ္နယ့္သူ မ်ားေရခ်ိဳးေနတာ အေပၚက်ေနေသးေပါက္ဖို ့စိတ္ကူးက်ေသးတယ္။
“ေဟ့ အေပၚကလူေတြ။ ခင္ဗ်ားတို ့ေပါက္ခ်င္ရင္ တျခားမွာသြားေပါက္ၾက။ ဒီမွာလူရွိတယ္။”
“အလဲ ့.. ဘယ္က သူေလးလဲေဟ့။ ဒီေလာက္ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲမွာ။ သူကေလးကေရခ်ိဳးေနတယ္။ ကိုကိုတို ့ပါ လာခ်ိဳးေပးမယ္။ ေဟးေဟးေဟး။”
“ေဟ့ ဆင္းမလာၾကနဲ ့ေနာ္။ေသသြားမယ္။ ဘာမွတ္ေနလဲ။”
အသံကိုမာထားေပမယ့္ ေၾကာက္လိုက္တာေသေတာ့မယ္။ အေမွာင္ထဲ စီကလည္းသူတုိ ့ကမျမင္။ သူတို ့ကလည္းစီကိုမျမင္။ ရမ္းျပီးေတာ ့စြတ္ေအာ္ေနတာ။ စီကလူသစ္။ တခုခုျဖစ္ရင္ဘယ္ကိုေျပးရမလဲမသိဘူး။ ေအာ္.. ကုန္းေပၚမွာေစာင့္ေနတဲ ့မိန္းကေလးရွိတာပဲ။
“မိန္းကေလး.. မိန္းကေလး.. ဘယ္မွာလဲ.. က်ဳပ္ကိုလာေခၚပါအံုး။”
ထူးဆန္းစြာပဲ မိန္းကေလးရ ဲ ့ အသံကျပန္မလာ။ သူတို ့ပဲ မိသြားၾကျပီလား။စီေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ေရထဲမွာဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။
ထိုစဥ္မီးရထားတစင္းျဖတ္သံၾကားလိုက္ရသည္ ။ဟုတ္ျပီ။ ေခ်ာင္းဟာ မီးရထားလမ္းေဘးမွာျဖစ္ရမယ္။ မွန္းျပီး ေလွ်ာက္တက္လိုက္ရင္ မီးရထားလမ္းေပၚေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီကေန အိမ္ဘက္ကိုျပန္မယ္။
………………………………………………………………………………
ကုန္းေပၚကမိန္းကေလးကို အားကိုးေနလို ့ကေတာ ့ စီလည္းတစစီျဖစ္ေတာ့မယ္။ ညဘက္ အခ်ိန္မေတာ္ အရက္ေသာက္ျပီးမူးေနတယ္ဆိုကတည္း လူေကာင္းေတာ့မဟုတ္နိုင္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကူးေပါက္ရာ လမ္းအတိုင္းရထားလမ္းရွိရာကိုမွန္းတက္လာခဲ့တယ္။ရထားသံကလည္း ဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းဂ်က္..ဂ်က္မဟုတ္ပဲ… ေ၀ၚဆိုတဲ ့အသံၾကီးတခ်က္ေလာက္ခဏျမည္ျပီးေပ်ာက္သြားတယ္။
ရထားလမ္းရွိရာကိုမွန္းျပီးတက္လာခဲ့ေပမယ့္ ရထားလမ္းကိုမေရာက္နိုင္ဘူး။ ဘယ္ေရာက္လို ့ဘယ္ေပါက္ကုန္ျပီလဲမသိ။ ေၾကာက္စိတ္ေတြစြတ္ရမ္း၀င္လာခဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခႏာက စျပီးအေအးဓါတ္ေတြခံစားလို ့ရလာတယ္။ အျပင္မွာအေတာ္ေလးခ်မ္းေနမွန္းသတိထားမိလိုက္တယ္။ ေရစိုထမိန္ၾကီးနဲ ့ ေျပးေနရလို ့လည္းပါမယ္ထင္တယ္။
အေမွာင္ထဲမွာေျပးရင္းေျပးရင္. .ျခံစည္းရိုးတခုနားေရာက္သြားတယ္။စီ တည္းမယ့္အိမ္နားေရာက္တယ္အထင္နဲ ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားတယ္။ဟုတ္ေသာ္ရွိမဟုတ္ေသာ္ရွိ ျခံစည္းရိုးဆိုကတည္း အိမ္ရွိလို ့ျခံခတ္ထားတာေပ့ါ။ ၀င္လို ့ရတဲ ့အေပါက္ကို မရမကရွာျပီး၀င္ခဲ့တယ္။ အေမွာင္ထဲမွာ အိမ္ပံုစံ အရိပ္ေတြအမ်ားၾကီးပဲ။ ရြာထဲေရာက္လာလို ့ေတာ္ေသးတယ္။တအိမ္အိမ္ေပၚ၀င္ျပီးအ၀တ္အစားအကူအညီေတာင္းဖို ့စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဒီအတိုင္းသာ ဆက္ေနရင္ေတာ ့လူစင္စစ္ကေနမသာ စစ္စစ္ျဖစ္သြားဖို ့အလားအလာအေတာ္ရွိတယ္။
“ေဒါက္…ေဒါက္… အိမ္ရွင္တို ့..ေက်းဇူးျပဳျပီးတံခါးေလးမ်ားဖြင့္ေပးၾကပါ။ ဒီမွာဒုကေရာက္ေနလို ့ပါ။”
ေသခ်င္တဲ ့က်ားေတာေျပာင္းဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မယ္။ တံခါးလည္းအဖြင့္ အထဲကိုလွမ္းအၾကည့္ သြားျပီဆိုတာသိလိုက္သည္။
၀ါးကပ္ကာ နံရံကိုကပ္ျပီးေဆးလိပ္ဖြာေနတဲ ့ စစ္သား၃ေယာက္ကို မိန္းကေလး ၁ေယာက္နဲ ့အတူေတြ ့လုိက္သည္။ တံခါးဖြင့္ေပးတဲ ့သူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လက္ထဲမွာအရက္ပုလင္းတလံုးနဲ ့ မ်က္လံုးေတြက ပတ္၀န္းက်င္ကရာသီဥတုနဲ ့မလိုက္ဖက္စြာကို ပူေလာင္ျပင္းျပေနတယ္။
“ဟို…ဟို..”စီ ဘာကိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ ေနရာမွာတင္ေသခ်င္ေတာ့မယ္။
အရက္ပုလင္းနဲ ့လူက ဘာမေျပာမဆိုနဲ ့..
“ညီမေလး လာလာ.. ေရစိုအ၀တ္ေတြနဲ ့ အေအးပတ္ကုန္အံုးမယ္။ အကို ညီမအက်ၤီေတြရွိတယ္။ အဲဒါေတြလဲ ၀တ္ထားလိုက္ပါလား။”
၀င္၇နိုးနိုး.. မ၀င္ရနုိးနိုးနဲ ့ ေတြေ၀ေနအခိုက္..အိမ္ေဘးက ေယာက်္ားသံ၂သံထြက္ေပၚလာသည္။
“ေသခ်ာပါတယ္ တင္ေမာင္ၾကီးရာ။ ငါတို ့ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံကတကယ္ လူသံပါဟ။မင္းေယာက္ဖတိုက္တဲ ့ အရက္၄ပုလင္း၀င္ထားတာေတာင္ ငါၾကိမ္းေသေျပာရဲတယ္”
“မင္းစဥ္းစားၾကည့္ကြာ။ ဒီေလာက္ခ်မ္းလွတဲ ့အခ်ိန္ၾကီးမွာ ေခ်ာင္းထဲမွာ တေယာက္တည္းေရခ်ိဳးနိုင္တယ္ဆိုတည္းက လူမဟုတ္တာေတာ့ငါလည္း မင္းေယာက္ဖတုိက္တဲ ့အရက္၄ပုလင္းေသာက္ထားတာေတာင္ၾကိမ္းေသေျပာရဲ တယ္..ဟေကာင္”
ဟာ.. ဟိုေကာင္ေတြ ဒီနားေရာက္ေနျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအိမ္ထဲပဲအရင္၀င္ထားမွ။
“ညီမေလးေရ.. ဒီကမိန္းကေလးကို ညီမေလးအခန္းထဲက အ၀တ္အစားေတြသြားလဲေပးလိုက္ပါကြယ္။ ” ညီမေလးလို ့သာေျပာေနတာ ဒီအရက္ပုလင္းကိုင္ထားတဲ ့ လူၾကီးရဲ့ ပံုက အေဖနဲ ့ သမီးအရြယ္ေလာက္ရွိတယ္။
အသက္မပါလွတဲ ့မ်က္နွာနဲ ့ ညီမေလးဆိုတဲ ့မိန္းကေလးက စစ္သား၃ေယာက္ၾကားကေန ရို ့ရို ့ေလးထလာေတာ ့ တေယာက္ေသာ အေကာင္က ညီမေလးရဲ ့ တင္ပါးကို လွမ္းရိုက္လိုက္သည္။သူမက ခဏရပ္တန္ ့သြားျပီး စီကို
“လာ အမ.. အခန္းထဲကို”ဆိုျပီး လက္ဆြဲေခၚသြားတယ္။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဘီရို တလံုးရယ္။ဖ်ာတခ်ပ္နဲ ့ ေခါင္းအံုးတလံုးပဲရွိတယ္။ ေစာင္ဆိုတာ ေ၀းလာေ၀း။ဘယ္လိုအိပ္ၾကလဲမသိဘူး။ ဒီေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲမွာ။အခန္းရဲ ့ ညာဘက္ေထာင့္ကို ေ၀ွ ့ၾကည့္လိုက္ေတာ ့ တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေတြျဖန္းခနဲ ထကုန္တယ္။ အခ်မ္းဓါတ္ေတြေပ်ာက္ကုန္ျပီး တကိုယ္လံုး နာက်ည္းခ်က္ေတြစိုးမုိးကုန္တယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေတာင္ ရြံလာတယ္။ ကိုယ္ကိုကိုယ့္ ဒီခႏာကိုယ္ထဲက ထြက္ခ်င္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ဟုတ္တယ္။ ဒီမွန္။ အခန္းေထာင့္မွာ မိန္ ့မိန္ ့ၾကီး ရွိေနတယ္။
“အမ..အက်ၤီေတြ လဲျပီးရင္ ဒီျပတင္းေပါက္က ကုန္ခ်ျပီးထြက္ေျပးေတာ ့။ ဒီအိမ္ကေကာင္းတဲ ့အိမ္မဟုတ္ဘူး။စစ္သားေတြအျမဲလာေနတာ။ အမကုိ မိန္းမသားခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာလို ့ က်မသတိေပးေနတာ။” ေကာင္မေလးရဲ ့ သတိေပးစကားကို စီနားထဲမ၀င္ေတာ ့။
တဆက္တည္းမွာပဲ ကိုယ္ခႏာဟာ အင္မတန္မွ ေပါ့ပါးလာတယ္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးျဖစ္ျပီးရႊင္လန္းလာတယ္။
“ဒီအိမ္မွာစစ္သားေတြခုဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ..”
ရွင္.. စီအေမးကို ေကာင္မေလးကထူးဆန္းစြာနဲ ့ မေျဖနိုင္ျဖစ္ေနတယ္။
“မင္းသြားေတာ ့။ျပီးရင္အျပင္ကေန တံခါးေတြကို အေသပိတ္လိုက္ေတာ့။ အသံလံုး၀မၾကားေစနဲ ့။ ငါ့စကားကိုနားေထာင္ရင္ မင္းဒီဘ၀က လြတ္လိမ့္မယ္။ နားမေထာင္ရင္ မင္းအတြက္မနက္ျဖန္ဆိုတာ မရွိဘူးမွတ္ထားလိုက္ေတာ ့။”
ေကာင္မေလးလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္ ့လန္ ့နဲ ့ အိမ္ေရွ ့ကိုအျပန္ထြက္သြားတယ္။
“ကိုကို.. ကိုကိုသူငယ္ခ်င္းေတြအျမီးကုန္ေနျပီ။ ညီမ အျမီးသြားလုပ္လိုက္အံုးမယ္”
“ေတာ္လိုက္တဲ ့ညီမေလး သြားသြား။ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္။အေပၚကို အေစာၾကီးတက္မလာနဲ ့”
ညီမေလးဆိုသူမိန္းကေလးက အိမ္ေပၚကအထြက္.. ၀င္းေက်ာ္နဲ ့ တင္ေမာင္ၾကီးတို ့ေလွခါးထစ္ေပၚအတက္..
“ဟဲ နွင္းျဖဴ.. ဒီေန ့က ေစာလွခ်ည္လား။ ၁၂နာရီေတာင္မထိုးေသးဘူး။ ဟဲဟဲဟဲ။ငါတို ့ကိုလည္းေစာင့္ပါအံုး”
“သြားပါေစ ၀င္းေက်ာ္ရာ။ အျမီးကုန္ေနလို ့ သူအျမီးသြားလုပ္တာပါ။”
“အထဲမွာအျမီးအေကာင္းစားရွိေသးတယ္။ မင္းတို ့လာမွာစားမလို ့ေစာင့္ေနတာ။”
“ဟာ.. ကိုစိုးတို ့က ေတာ္သဗ်ာ။ သေဘာထားၾကီး မယားငယ္ေလးရထားေတာ ့အျမီးကုန္ရင္ အျမီး .. အရက္ကုန္ရင္ အရက္ဆိုသလို.. ဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး။ ဒီၾကားထဲ နိုင္ငံျခားေက်ာင္းတက္တဲ ့ရည္းစားကေလးကလည္း ဒါေတြဘာမွမသိရွာနဲ ့အားက်တယ္ဗ်ာ။”
ဟာ.. ၾကိဳက္သြားျပီ။ ဒီည ေတာ ့ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပဲ။
စီမွန္ ေရွ ့နားသြားျပီးရပ္လိုက္သည္။ အရင္တိုင္းပဲ။ စီကိုယ္စီမျမင္ရဘူး။က်ေနတဲ ့ဆံပင္ရွည္ကိုဖယ္ျပီးအေနာက္လွည့္လိုက္ေတာ ့မွန္ထဲကေန စီေက်ာကုန္းကိုျပန္ျမင္ရသည္။ ထူးဆန္းစြာပဲေက်ာကုန္းမွာ စီနားမလည္တဲ ့စာေတြကိုေဆးမင္ေၾကာင္နဲ ့ထိုးထားသည္။စိတ္ေက်နပ္စြာနဲ ့ အ၀တ္အစားျပန္၀တ္လုိ္က္ျပီးျပတင္းေပါက္နားမွာမတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
ထိုစဥ္..
……………………………………………………..
“ေျမးေလး ေသာ္တာ ..ထ..ထ.. ျမန္ျမန္.. သူၾကီးအိမ္ကို အားလံုးသြားစုရမယ္တဲ ့။”
ဘယ္လိုမွမရင္းနွီးေသာအသံက စီနားထဲ၀င္လာသည္။ စီ့နာမည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္မထ။ ေပျပီးအိပ္ေနသည္။ စီသိတာကေတာ ့ တကိုယ္လံုးေညာင္းညာကိုက္ခဲေနတာပဲသိသည္။
“ေအာ္ ဒီေျမးမေလးနွယ္ ခက္ေ၇ာ့မယ္။ ထ ပါဆို ေအ.. ေတာ္ၾကာ ေရာက္တာေနာက္က်လို ့ဒဏ္ေငြေဆာင္ရအံုးမယ္။ရြာထဲမယ္ ဘာေတြျဖစ္ျပန္ျပီလဲမသိဘူး။ လာ ထ.. ျမန္ျမန္ထ အဖြားကို တြဲျပီး သူၾကီးအိမ္သြားမယ္။ ငါမလဲ.ေသခါနီး ဘယ္အစည္းအေ၀းရွိလို ့သြားရတာနဲ ့ဒီအစည္းအေ၀းရွိလို ့သြားရတာနဲ ့.. ဘယ္ေတာ့လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေသမလဲမသိဘူး။ ေတာ္ေသးတယ္.. ဒူးေလးနားတုန္း ေျမးမေလးျပန္ေရာက္လာလို ့။”
စီနားျငီးမခံနိုင္တဲ ့အဆံုး အဘြားၾကီးကို သူ ေျပာတဲ ့သူၾကီးအိမ္ရွိရာ လိုက္ပို ့ဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထူးဆန္းစြာပဲ သူၾကီးအိမ္ကိုသြားတဲ ့လမ္းကို စီေကာင္းေကာင္းၾကီးသိေနသည္။သူၾကီးအိမ္ေရာက္ေတာ ့ျပသာနာ က ေသးေသးမကဘူး ၾကီးၾကီးမားမားၾကီးကေစာင့္ေနသည္။
“ကဲေျပာ.. မွန္မွန္ေျပာရင္ သက္သာမယ္။ မွန္မွန္မေျပာရင္ ဘာျဖစ္မလဲသိတယ္မဟုတ္လား။”
ရာထူးၾကီးၾကီးပံုစံနဲ ့ စစ္၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ ့ဦးေလးၾကီးတေယာက္က စီတို ့လို ဘုမသိဘမသိေတြကုိ ျဖဲေၾကာက္ေနသည္။ ဘာျဖစ္ကို ဘာအေၾကာင္းကိုမွန္မွန္ေျပာခိုင္းလဲမသိ။
စပ္စုစိန္လုပ္ျပီး အေရွ ့ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ ့ စစ္ေဘာင္းဘီေတြ၀တ္ထားတဲ ့လူေသအေလာင္း ၆ေလာင္းကို ျမင္ရေတာ ့ရင္မွာထိတ္သြားသည္။ မနက္ခင္း ခ်မ္းခ်မး္စီးစီးထဲမွာ အမဂၤလာေတြလာေတြ ့ေနရတယ္။
“ကဲေျပာ ဒါဘယ္သူ ့လက္ခ်က္လဲ။ မေျပာရင္ ခင္ဗ်ားတို ့တရြာလံုးကို နိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မွဳနဲ့ေထာင္ထဲမွာ တသက္တကြ်န္းက်ပစ္လိုက္မယ္ နားလည္လား။ ေဆြမ်ိဳးျပတ္သြားမယ္။နိုင္ငံ ကိုကာကြယ္ေနတဲ ့သားေကာင္း၆ေယာက္ကို သတ္တယ္ဆိုကတည္း က နိုင္ငံကို သတ္တာနဲ ့အတူတူပဲ။”
huh! ဒီဗိုလ္ မွဴး က သူ ေသာက္သံုးမက်တာေတာ့မေျပာဘူး။ အေလာင္း ေတြကဘယ္ေလာက္ၾကာျပီးမွ ေတြ ့လည္းမသိဘူး။ ပုတ္ေဆာ္ေတာင္နံေနျပီ။ေစာေစာ စီးစီးေတြ ့ရင္ လူသတ္တရားခံကို ေစာေစာစီးစီးမိမွာေပါ့။သူ အသံုးမက်တိုင္းရြာသားေတြကိုလာမဲေနတာ။
ထိုစဥ္..
“သူတို ့လူအသတ္ခံရေတာ ့ ေဆြ ့ေဆြ ့ခုန္ေနတာပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ ့၁၀ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေတာင္က်ေခ်ာင္းနားမွာ ဖြားတီေျမးမေလး မွဳဒိမ္းက်င့္ခံရျပီး လက္သည္မေပၚပဲအသတ္ခံရတာက်ေတာ ့ ေသာက္ဂရဳမစိုက္က်ဘူး။” ရြာသားတေယာက္ရဲ ့ မခံမရပ္နိုင္ပဲ တိုးတီေျပာသံေၾကာင့္ ပင္ကို ဘုကလန္ ့လုပ္ခ်င္တဲ ့စီရဲ ့စိတ္ေတြ တားမရျဖစ္ကုန္သည္။
စီအသာေလးမတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
ဗိုလ္မွဴးေတြေရာ..ဗိုလ္ၾကီးေတြေရာ သူၾကီးေရာ သူ ၾကီးသမီးေရာ ..လူေတြအားလံုးရဲ ့ အၾကည့္က စီအေပၚပံုက်လာသည္။ စီကလည္း ခပ္တည္တည္နဲ ့။
“ဗိုလ္ၾကီးတို ့ကို က်မအၾကံတခုျပဳပါရေစ။ အမွားပါရင္ စိတ္မရွိပါနဲ ့ေနာ္။ေစတနာနဲ ့ေျပာတာပါ။ဒီလူသတ္မွဳ ကိစကိုေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း၆၀ေလာက္မွလာစံုစမ္းပါလား။ အရင္တုန္းက ဒီရြာမွာ ဒီလို လူသတ္မွုတခုျဖစ္ဖူးတယ္။ရြာသူတေယာက္ေခ်ာင္းနားမွာ အသတ္ခံရတာ။ အခုဆို ၁၀ႏွစ္ရွိျပီ။ တရားခံေတာင္ မမိေသးဘူး။ ဗိုလ္ၾကီးရဲ ့ နိုင္ငံသားေကာင္း၆ေယာက္ဆိုေတာ ့၁ေယာက္ကို ၁၀ႏွစ္နွဳန္းနဲ ့စံုစမ္းရင္ ၆ေယာက္ဆိုေတာ ့ႏွစ္ေပါင္း၆၀ၾကာေတာ့မွ တရားခံမိခ်င္မိမွာ။ ဒါေတာင္ ေသခ်ာေသးတာမဟုတ္ဘူး။”
“တယ္ ဒီကေလးမ ေပါက္တိေပါက္ရွာ.. ငါဖမ္းျပီး ေထာင္ထဲထည့္လိုက္ရ။”
စီလည္းေျပာျပီးတာနဲ ့အသာေလးျပန္ကုပ္ေနလိုက္သည္။ ဒီဗိုလ္မွဴးၾကီး အီးပိတ္သြားမွာေတာ့ေသခ်ာတယ္။ ဟားဟားဟ.
“ေနပါအံုး.. ဒါဘယ္သူအိမ္က ကေလးမလဲ။ ဒင္းကိုရြာထဲမွာတခါမွမျမင္ဖူးပါဘူး “အေရးထဲသူၾကီးက အရစ္ရွည္ေနျပန္သည္။
“က်မရဲ ့ ေျမးမေလး ပါ။သူၾကီးရယ္။ စႏာရဲ ့ ညီမ ေသာ္တာေလးပါ။ မႏေလးမွာ အိမ္ေဖာ္သြားလုပ္ျပီး က်မဒူးျပန္နာလို ့ လွမ္းေခၚခိုင္းရတာပါ။”အဖြားၾကီးက ေျပာလည္းေျပာ..ငိုလည္းငို စီလည္းဘာလုပ္၇မွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။
ေသခ်ာတာကေတာ ့တခုခုကို အမွားၾကီးမွားေနျပီဆိုတာပဲ။သူၾကီးအ္မ္က ျပန္လာေတာ့စိတ္ထဲမွ စနိုးစေႏွာင့္ျဖစ္ေနသည္။ စီမွတ္မိရသေလာက္ က အိမ္တအိမ္ရဲ ့အခန္းတခန္းထဲမွာ အ၀တ္အစာ း အျပည့္အစံု၀တ္ျပီး ျပတင္းေပါက္ကေန လမင္းၾကီးကို ေငးေမာ့ၾကည့္ေနတာပဲသိေတာ့တယ္။
အင္းေပါ့ေလ။ ေသာ္တာဆိုလည္ းေသာ္တာေပါ့။ စႏာဆိုလည္း စႏာေပါ့။ သူတို ့ေတြ ကဘယ္သူမွန္းမသိေပမယ့္ အခုေတာ ့သူတို ့အ၀တ္အစားေတြပဲယူ၀တ္ေနရမွာပဲ။
ေနအံုး။ ဒါဆိုမေန ့က စီေရခ်ိဳးခဲ့တဲ ့ေခ်ာင္းဟာ…..ေစာေစာက ရြာသားတေျပာသြားတဲ ့ဖြားတီ ေျမးေလးအသတ္ခံရတဲ ့ေခ်ာင္း.. ဒါဆိုရင္ စီကို ေခ်ာင္းေပၚမွာေစာင့္ေနမယ္လို ့ေျပာတဲ ့ေကာင္မေလးဟာ…..
…………………………………………………………….
“စႏာေလးကို ကယ္ၾကပါ.. စႏာေလးကိုသနားပါ။
စႏာေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ပါ.. စႏာေလးက သနားစရာ”
နားထဲကို ဒီစကားသံတိုးတိုးေလး ျဖည္းျဖည္းေလး၀င္လာသည္။ As if စီနားထဲ တစံုတေယာက္လာကပ္ျပီးေျပာေနသလိုပဲ။ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုတခ်က္ၾကည့္မိသည္။ ေဘးနားကစီတြဲေခၚလာတဲ ့အဖြားၾကီးကလြဲရင္ ရြာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘယ္သူမွမရွိ။
တခါ.. ဒီအသံေတြအေနာက္ဘက္ေနျပန္ၾကားရျပန္သည္။ အေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့လည္းမရွိ။ အိပ္ေရးပ်က္လို ့ျဖစ္မွာပဲဆိုျပီး စီကိုယ္စီ ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။
သူၾကီးအိမ္ကေန နာရီ၀က္လမ္းေလွ်ာက္ေတာ ့တည္းတဲ ့အိမ္ျပန္ေရာက္လာသည္။ထိုအခ်ိန္အထိ ထိုအသံသည္ စီနားနား၀ယ္ တိုးတိုးေလးကပ္ျပီးၾကားေနရသည္။ အဲလုိပဲ တလမ္းလံုး ခ်ာလပတ္လည္ ရမ္းျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကိုေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္ းအိမ္ျပန္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
ျခံ၀နားေရာက္ေတာ ့စီကုိေခၚလာတဲ ့အေဒၚၾကီးကို အိမ္ထဲမွာတံျမက္စည္းလွဲေနတာေတြ ့ရသည္။ ေခါင္းေတြက စြတ္ရမ္းကိုက္လာသည္။
“ဟာ….ဘာေတြလည္း ဟာ… ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲ။
ေခါင္းတခ်က္ထိုးကိုက္ျပီး စီ အေမွာင္ေလာကထဲျပန္ေရာက္သြားသည္။
“မယ္ ဘုရား ဘာသတင္းေတြထူးခဲ့လဲ”
“လျပည့္ ညက ကိစ ခုမွေပၚလို ့သူၾကီးက ရြာသားေတြေခၚစစ္ေနတာ..ျပီးရင္ စႏာေဒ၀ီ ကိုယ္ခႏာထဲကမိန္းကေလးရဲ ့ ၀ိဥာဥ္ကို ေျမေအာက္က မွန္တင္ခံုေပၚက မွန္ထဲျပန္ထည့္လိုက္။ ငါ့ေျမးေတာ္ေလး ခႏာကိုယ္ဟာ အေတာ္ေလးပင္းပန္းႏြမး္လွ်ေနျပီ။ေဆးရည္စိမ္ဖို ့အဆင္သင့္လုပ္ထား”
“မွန္လွပါ မယ္ဘုရား”
အေဒၚၾကီးသည္ သတိေမ့ေနေသာ မိန္းကေလးဧ။္ကိုယ္ခႏာကိုယ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေပြ ့ထူျပီး အိမ္ေပၚသို ့ေခၚတင္သြားသည္။အိမ္ခန္းထဲေရာက္ေတာ ့ ညာဘက္အျခမ္းမွာရွိတဲ ့မွန္တင္ခံုကို လွည့္ခ်လိုက္သည္။ အခန္းအလယ္မွာရွိတဲ ့ၾကမ္းျပင္ဟာ ပြင့္ဟသြားျပီး ေျမေအာက္ခန္းကိုဆင္းတဲ ့ေလွခါးထစ္ေတြကေန ဆင္းသြားသည္။ ေျမေအာက္ခန္းလည္းေရာ.. အခန္းထဲက ေရွးခတ္မွန္တင္ခံု တခံု နဲ ့ ေဆးရည္ထည့္ထားတဲ ့ဖန္ေခါင္းၾကီး ကအဆင္သင့္ေစာင့္ေနသည္။
အေဒၚၾကီးသည္ ပါးစပ္က တစံုတရာကို ရြတ္ဆိုလိုက္ျပီး လက္ကိုေျမွာက္လိုက္သည္။ မိန္းကေလးဧ။္ ပါးစပ္သည္ တျဖည္းျဖည္းပြင့္ဟလာသည္။ ရြတ္ဆိုျခင္းအဆံုးမွာ မိန္းကေလးသည္ ခါးကိုတခ်က္ေကာ့လိုက္ျပီး ပါးစပ္ထဲမွာ အေငြ ့တခု က ထြက္သြားသည္။
အေဒၚၾကီးသည္ ထို အေငြ ့ အား..
“သြား.. မင္းေနရာမင္းျပန္ေနစမ္း။”ဆိုျပီး အမိန္ ့သံနဲ ့ေအာ္ေဟာက္လိုက္ေသာအခါ ထို အေငြ ့သည္ မွန္တင္ခံုေပၚရွိ မွန္ထဲကို ျပန္၀င္သြားသည္။
ထို အေငြ ့ထြက္သြားသည္နွင္ ့ မိန္းကေလး ကိုယ္ခႏာသည္ တျဖည္းျဖည္း မည္းလာသည္။ မည္းရာကေန ေျခာက္ခ်င္သလို ျဖစ္လာသည္။ အေဒၚၾကီးသည္ ကြ်မ္းက်င္စြာနဲ ့ လိုက္ေနၾကအတိုင္း အ၀တ္အစားမ်ားခြ်တ္ျပီး ကိုယ္ခႏာကိုယ္ ေဆးရည္စိမ္ထားသည္ ဖန္ေခါင္းထဲျပန္ထည့္လိုက္သည္။ တခဏအတြင္းမွာပင္..
ကိုယ္ခႏာ ေပၚရွိ ဒဏ္ရာမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေပၚလာသည္။ မ်က္ႏွာသည္ ေစာေစာကလို နူးညံ့ေခ်ာမြတ္ခ်င္းမရွိပဲ.. လက္သီးနဲ ့ထိုးသလို ဖူးေရာင္ေနသည္။
မိန္းကေလးရဲ ့ ေက်ာကုန္းမွာ …
“စႏာေလးကို ကယ္ၾကပါ.. စႏာေလးကိုသနားပါ။ စႏာေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ပါ.. စႏာေလးက သနားစရာ”ဆိုျပီး လကၤာလိုလို ကဗ်ာလိုလို စာလံုးေတြကေပၚလာသည္။
အေဒၚၾကီးသည္ မိန္းကေလးရဲ ့အေလာင္းကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြျပိဳင္ျပိဳင္က်လာသည္။
…………………………………………………………………….
၁၉၈၃ ခုႏွစ္ရဲ ့ ညတည
တြက္ခ်က္ထားပံုအရဆိုရင္ ထိပ္ထားေလးဟာ တႏွစ္အတြင္းမွာ သမီးေတာ္တပါးဖြားျမင္ဖို ့အလားအလာရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီးေတာ္ဟာ သက္ေတာ္ရွည္မွာမဟုတ္ဘူး။ အပ်ိဳေဖာ္၀င္စအရြယ္မွာ သိုက္နန္းကို ျပန္လာရဖို ့ ျမင္ေနရတယ္။ ဒီထက္ဆိုးတဲ ့သတင္းက သမီးေတာ္ေလးဟာ အေသဆိုးနဲ ့ေသရလိမ့္မယ္။ ဒါကေတာ ့အရင္ဘ၀က သူ ့အေၾကြးေဟာင္းကို အဲဒီနည္းနဲ ့ဆက္ရဖို ့ဇာတာပါတယ္။ သမီးေတာ္ေလးကို ဆက္ျပီးအသက္ရွည္ေစခ်င္ရင္ သမီးေတာ္ေလးနဲ ့တႏွစ္ထဲ တရက္ထဲ တခ်ိန္ထဲေမြးလာမည့္ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ ့ ၀ိဥာဥ္ကို ရွာျပီး သမီးေတာ္ေလးရဲ ့ ကိုယ္ခႏာထဲကို မွဳတ္သြင္းရမယ္။ ဒါဟာ သမီးေတာ္ေလး သက္ေတာ္ ၁၃ ႏွစ္မတိုင္ခင္မွာ လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ ့သမီးေတာ္ေလးဟာ တကယ္ပဲအေသဆိုးနဲ ့ေသရလိမ့္မယ္။
တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ ့ထိပ္ထား က ဒီေဗဒင္ပညာရပ္ေတြကို မယံုၾကည္ခ်င္။ မယ္ဘုရားက အယူသည္းေနလို ့သာ ခုလို အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ေဗဒင္ဆရာေတြ အခါေတာ္ေပးနဲ ့ အိမ္မွာလူျပတ္တယ္လို ့ကိုမရွိ။ကိုကို ကလည္း ကိုယ္၀န္ရခါစမွာ နယ္ေျပာင္းခ်င္းခံလိုက္ရသည္။ ထိပ္ထားေလး လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ မယ္ဘုရားကခြင့္မျပဳ။ သူမရဲ ့ တဦးတည္းေသာ သမီးကေလး ထိပ္ထားမွာ သူမအတြက္ တဦးတည္းေသာ ေျမးမေလးကို လြယ္ထားေနရတာကိုး စိတ္ပူေနေလရဲ ့။ ကိုကိုကလည္းေျပာပါတယ္။ နယ္မွာဆိုေတာ ့ထိပ္ထားအတြက္စိတ္မခ်ဘူးတဲ ့။ ရန္ကုန္မွာပဲ ေကာင္းေကာင္းအနားယူျပီး ကေလးကိုေမြးပါတဲ ့။
အင္း.. တကယ္လို ့သာ ေစာေစာက ေဗဒင္ဆရာေျပာတာေတြကို ကိုကို ့ကိုသာေျပာလိုက္ရလို ့ ကေတာ ့ ေဗဒင္ဆရာေနရာမွာတင္ ပြဲခ်င္းျပီးေသေနျပီ။ကိုကို က ကေလးေတာင္မျမင္ရေသးဘူး။ အေ၀းကေန ခ်စ္ေနလိုက္တာတုန္ေနလို ့။
ရွမ္းမေလး ထိပ္ထားနဲ ့ကရင္ေလး ကိုကိုတို ့ကေန ေပါင္းစပ္ျပီးေမြးလာမယ့္ သမီးေလးကို ထိပ္ထားကိုယ္တိုင္ကလည္း မျမင္ခင္တည္းခ်စ္လို ့ေနရတယ္။အို သမီးေလးရယ္။ ေဗဒင္ဆရာေျပာတဲ့ အတိုင္း မဟုတ္ပါေစနဲ ့။
၁၉၈၄ ဇြန္ ၂၅။
ခ်န္ပါပီ ေဆးရံု။
“အား ကယ္ပါအံုး မယ္ဘုရား ထိပ္ထား ေသေတာ ့မယ္။ ဗိုက္ထဲကနာလွျပီ။”
“အားတင္းထားသမီးေရ.. မယ္ဘုရားရွိတယ္။” မယ္ဘုရားရဲ ့ လက္ကို တင္းတင္းဆုတ္ထားေပမယ့္ ထိပ္ထားရဲ ့ အားအင္ေတြကုန္ဆံုးေနျပီ။
“ထိပ္ထားကို သာသတ္လိုက္ပါေတာ ့ ဒီေ၀ဒနာကိုမခံစား နိုင္ေတာ ့ဘူး..”
မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္နဲ ့ အရာအားလံုးက ေ၀၀ါးေနသည္။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ ့ ဗို္က္ထဲက နာက်င္ျခင္းသည္ ေဖာ္ျပလို ့မရေလာက္ေအာင္ကို ျပင္းထန္ေနသည္။
ျဖစ္နိုင္ရင္ ထိပ္ထားက အိမ္မွာပဲေမြးခ်င္သည္။ကိုယ္ ဟာ ကိုယ္ ၾကိဳက္သေလာက္ ေအာ္၊ၾကိဳက္သေလာက္ေ၀ဒနာ ခံစား ဘယ္သူမ်က္ႏွာကိုမွ ၾကည့္စရာမ၇ွိ။ အခုေတာ ့ မယ္ဘုရားရဲ ့ အယူသည္းမွုေၾကာင့္ ေဆးရံုမွာ ေမြးရေတာ့မယ္။ ေအာ္မယ္ၾကံတိုင္း ရွက္လြန္းလို ့အက်ယ္ၾကီးမေအာ္ရဲ ။ ဗိုက္ထဲကေ၀ဒနာကို အသံတိတ္နိုင္သမွ်တိတ္ျပီး ခံစားေနရသည္။ အသံကို တိတ္နိုင္သမွ်တိတ္ေပမယ့္ က်လာတဲ ့မ်က္ရည္ေတြကို မတားနုိင္။
နာက်င္ျခင္းေ၀ဒနာကို ၂နာရီေလာက္ အလူးအလဲ ခံစားရျပီးေနာက္ သမီးေတာ္ေလးကို မ်က္ႏွာျမင္သည္။ ကေလးငုိသံၾကားရေတာ ့ ထိပ္ထားေလးေပ်ာ္မိသည္။ သမီးငယ္ေလးရဲ ့ အသံကုိ ပထမဆံုးၾကားရျခင္းကိုး။
“Nurse ကေလးက မငိုဘူး။ ကေလးကိုဖင္ကို နည္းနည္းရိုက္ေပးပါ။ “
ဆရာမ တေယာက္ေျပာသံၾကားရေတာ ့ ေစာေစာတုန္းက ငိုတဲ ့သမီးကေလးအသံဟာ ထိပ္ထားရဲ ့ သမီးေတာ္ေလးအသံမဟုတ္မွန္းသိလိုက္ရသည္။ တကယ္ပဲ ထူးဆန္းပါေပရဲ ့။ သမီးေတာ္ေလးနဲ ့ တခ်ိန္တည္းတျပိဳင္တည္း ေမြးခဲ ့တဲ ့မိန္းကေလး။ သမီးေတာ္ေလးက ေမြးခါစမွာမငိုဘူးတဲ ့။ ထိပ္ထားစိတ္ပူသြားသည္။
ဘုရား..ဘုရား..တခုခုမ်ားမွားယြင္းေနလား။
ဆရာမသည္ သမီးေတာ္ေလးကို ထိပ္ထားဆီမေပးေသးပဲ တင္ပါးကို ဆက္ခါ ဆက္ခါရိုက္ေနသည္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့မွာ သမီးေတာ္ေလးသည္ ငိုပါေလေတာ့သည္။
ဆရာမက သမီးေတာ္ေလး ကို သန္ ့ရွင္းစင္ၾကယ္ေစျပီး ထိပ္ထားကိုလာေပးသည္။ အနွီးေလးနဲ ့ ထုတ္ထားတဲ ့သမီးေတာ္ေလးရဲ ့ နီတြတ္တြတ္မ်က္ႏွာေလးကိုျမင္ေတာ ့ ထိပ္ထားမွာပီတိအတိနွင့္ ။
ထိုစဥ္
“ဆရာမ ..ေစာေစာတုန္းက ေမြးခန္း၀င္ဖို ့ေစာင့္ေနတဲ ့ အမ်ိဳးသမီး ေစာေစာကေလးတင္ အျပင္မွာေမြးသြားလို ့”
“ဟုတ္လား ေအးေအး ခုပဲ ကိုယ္လာခဲ့မယ္။ခ်က္ၾကိဳးေရာ ျဖတ္ျပီးသြားျပီလား ” သားဖြားဆရာ၀န္မက ကမန္းကတန္း အျပင္ကို အျမန္ထြက္သြားသည္။
ဆက္ရန္
“ေဒါက္တာ က်မသမီးေလးရဲ ့အေျခအေန ဘယ္လို ေနလဲရွင္။ ဆက္ျပီးကုသလို ့မရရင္လည္း
က်မတို ့ နိုင္ငံျခားကိုျပန္ေခၚသြားေတာ့မယ္။ ဒီမွာလည္ း သူကို ့ၾကည့္ရွဳမယ္ ့လူတေယာက္မွ မရွိဘူး။”
အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ေျပာလည္းေျပာ ငိုလည္းငိုေနသည္။
“ခင္ဗ်ားသမီးရဲ ့ ေ၇ာဂါက စိုးရိမ္စရာမရွိေတာ့ပါဘူး။ သတိမလည္ေသးတာပဲရွိတယ္။ သတိျပန္လည္လာရင္ ပံုမွန္အတိုင္းျဖစ္သြားျပီး ၂ရက္အတြင္း ေဆးရံုကဆင္းလို ့ရျပီ။ အဲဒီအတိုင္းဆက္သြားရင္ေတာ ့မေကာင္းလွဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီ၂ပတ္အတြင္း ျပန္သတိရလာရင္ေတာ ့အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို ့လည္း အတတ္နိုင္ဆံုးၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ဘာမွမပူပါနဲ ့ “
“ဘာလို ့ဘာမွမပူရမွာ လဲ။ ေဒါက္တာဘဲ ၂ပတ္အတြင္း သတိမလည္ရင္ အေျခအေနမေကာင္းဘူးဆို။ က်မတို ့က ဒီသမီးေလးတေယာက္္ပဲရွိတာ ။ ဒီအတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနရမွာလား။ ဘာမွမေျပာနဲ ့ေတာ ့။ သမီးကိုေဆးရံုဆင္းခြင့္ေပးပါ။ က်မတို ့ျပန္ေခၚသြားမယ္။ ” အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ေဒါက္တာကို negociateလုပ္ေနသည္။
“သမီး ေလး စီ…. သမီး ေမေမေခၚတာၾကားလား။ သမီးေလးရယ္ ျမန္ျမန္သတိရပါေတာ ့”
စီ ့နားထဲမွာ ေမေမ့အသံၾကားေနရသည္။ ဒီလို ေတာက်ိဳေတာင္ၾကားမွာ အေမ ့အသံၾကားျခင္းကာ းအင္မတန္မွ တန္ဖိုးရွိလွဧ။္။ အထူးသျဖင့္ ဘာေတြျဖစ္ပ်က္မွန္းမသိတဲ ့ဒီကာလအတြင္းမွာ အေမ့ ကို သတိရမိတာအမွန္ပဲ။အခုေတာ ့ဒီအေမွာင္ခန္းေလးထဲစီျပန္ေရာက္လာသည္။ ရက္ ေတြလေတြလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာကုန္မွန္းမသိေတာ ့။ လူသတ္ဖို ့ေယာက်္ားေခၚလာမယ့္အေဒၚၾကီးနဲ ့ရြာထဲလိုက္မိပါတယ္။ လူေသ က ၆ေလာင္း။ သတ္ေတာင္မသတ္ေသးဘူး။ ေသေနၾကျပီ။