ဘယ္ဘ၀က အေၾကြးေၾကာင့္
ငါတို ့ျမန္မာေတြ စင္ကာပူမွာ၀ဍ္လာခံေနရလဲမသိဘူး။
စင္ကာပူမွာအလုပ္ရဖို ့ပိုက္ဆံေတြကုန္။
ပြဲစားေတြကလိမ္။
တလိမ္ျပီးတလိမ္ လိမ္။
ျမန္မာျပည္ကို ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မရွိပဲျပန္သြားၾကမွာကို သူတို ့အရမ္းရွက္ေနၾကတယ္။
Private schoolေတြကလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုလာထား။ လိမ္စားလို ့ေကာင္းသကိုး။
ေက်ာင္းလခေတြ နစ္နစ္ပိုးပိုးယူ။ ဒီပလိုမွာ စာရြက္ေလးတရြက္ကို ေဒၚလာေထာင္ေက်ာ္ေပးျပီး
ေက်ာင္းလာတက္ၾကတယ္။ေက်ာင္းသာျပီးသြားတယ္။အဂၤလိပ္လိုေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္
မေျပာတတ္ၾကဘူး။
သူတို ့ေတြမျပန္ခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္းအလုပ္ေတြကသူတို ့အတြက္မရွိဘူး။
သူတို ့ကိုၾကည့္ရတာ titanicေနာက္ဆံုးခန္းေလာက္က
မင္းသားနဲ ့မင္းသမီး သေဘာၤဦးေပၚ လြတ္မလားဆိုျပီးေျပးတက္ၾကတဲ
့သနားစရာေကာင္းတဲ ့လူသား၂ဦးနဲ ့တူတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ လည္း သေဘာၤကနစ္သြားတာပဲ။
အဲလိုပဲ သူတို ့လည္းအလုပ္မရပဲျပန္သြားၾကတာပဲ။
Roseလိုကံေကာင္းျပီး အလုပ္ရသြားၾကတဲ့သူေတြရွိေပမယ့္
Jackလို မရွုမလွနဲ ့ျပန္သြားၾကရတဲ့သူေတြက အမ်ားၾကီး။
သူတို ့ေတြစိတ္ဓါတ္ေတြက်ေနၾကတယ္။သူတို ့ရဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေမွးမွိန္ကုန္ျပီ။
အခ်ိန္တန္လို ့stayကုန္ရင္ဆိုတဲ့အသိက သူတို ့ကို ညညအိပ္မေပ်ာ္ေစဘူး။
ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ရင္ဘာဆက္လုပ္မလဲလို ့ေတြးၾကတိုင္း စားမ၀င္ဘူး။
အိမ္ကမိေထြးက ေန ့တိုင္း လူတကိုယ္လံုးကို သံပူနဲ ့ထိုးတာမခံနိုင္ေတာ့လို ့
အိမ္ကထြက္ေျပးျပီး လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကိုရွာခ်င္ေပမယ့္လည္း
စီ တကယ့္ တကယ့္ ေစတနာ စစ္စစ္နဲ ့အၾကံေပးပါရေစ။
မိေထြးရဲ ့အနွိပ္စက္ကို ခဏေလာက္ေအာင့္အီးျပီး
ကိုယ္ လမ္းခရီးမွာေတြ ့ၾကံဳရမယ့္အခက္အခဲေတြအတြက္ အိမ္မွာအေသအခ်ာျပင္ဆင္ထားပါ။
ကိုယ္ေသခ်ာျပီ ။အေျခအေနကလည္းဖန္တီးလာျပီဆိုရင္ေတာ ့အဲဒီအိမ္ကေန တခါတည္းသာ
ထြက္ေျပးလာခဲ့ေနာ္။
ကိုယ္အဆင္ေျပျပီဆိုရင္ အဲဒီမိေထြးအိမ္ကေန
ကိုယ့္ရဲ ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြကိုပါျပန္လာေခၚ။သူတို ့ေလးေတြက ယူအျပန္ကိုေမွ်ာ္ေနၾကမွာ။
ဘာလို ့လည္းဆိုေတာ ့သူတို ့လည္းလြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကျပီေလ။
This entry was posted
on Thursday, April 30th, 2009 at 4:52 pm and is filed under စီအေတြး.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.