one fine sunday evening

cityhallကိုမေရာက္တာ နဲနဲၾကာသေလာက္ျဖစ္ေနျပီးသကာလ မေန ့က တခါျပန္ေရာက္ျဖစ္တယ္။ထံုးစံအတိုင္း sundayဆိုေတာ ့လူေတြမ်ားတာေပါ့။ျဖစ္ခ်င္ေတာ ့ရာသီဥတုကလည္း အိုက္စပ္စပ္နဲ ့စိတ္ကလည္း နဲနဲက်ပ္က်ပ္ျဖစ္ေနတယ္။

စီငယ္ငယ္တုန္းက  သီရိမဂၤလာေစ်းဆိုရွိဖူးတယ္။ အခုလည္းရွိေနေသးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီေစ်းက ဒိုင္ဆိုေတာ ့ အသီးအနွံေတြသြား၀ယ္ရင္ ေစ်းသက္သာတယ္။သူတို ့ေတြက တဆင့္ျပန္ေရာင္းဆိုေတာ့ ၀ယ္တဲ ့သူေတြက လာ၀ယ္ရင္ ကားေတြနဲ ့ေတာင္းလိုက္ ေတာင္းလိုက္

လာ၀ယ္တာ။ စီတို ့လို တနိုင္စား ၊တအိမ္စာစားေတြကို ေစ်းေလွ်ာ့ေပးေတာ ့အေမတို ့ကေစ်း၀ယ္ရင္ အဲကို တကူးတကသြား၀ယ္တယ္။ စီမွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ရံုအလိုက္ အမ်ိဳးအစားခြဲျပီးေရာင္းတာ။ ဥပမာ-ရံု ၁ ဆိုရင္ ပန္းေတြခ်ည္းပဲ။ ရံု၂ဆိုရင္ အသီးအနွံေတြခ်ည္းပဲ။အဲဒီမွာ စီေရွာင္တဲ ့ရံုတရံုရွိတယ္။ ရံုနံပါတ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး။  အဲဒီတုန္းက ကေလးသာသာ တကယ့္ကို ၇ႏွစ္ ၈ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိအံုးမယ္။ အဲဒီရံုမွာ ျမွစ္ေတြေရာင္းတယ္။ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေတြေရာင္းတယ္။ ခ်ည္ေပါင္ရြက္က အနံ ့သိပ္မ၇ွိဘူး။ ျမွစ္နံ ့ကဆိုးတာ။ ၀ါး… ေခါင္းတခုလံုး ခ်ာလပတ္လည္သြားသလားမွတ္ရတယ္။ ျမွစ္ေတြကေစ်းေပါေတာ ့အေမတို ့ကလည္း ခ်က္ခ်င္။ အဲဒီနားေရာက္ရင္ စီ ့မ်က္နွာ အီးပိတ္တဲ ့မ်က္ႏွာအတိုင္းပဲ။ရွံဳ ံမဲ ့ျပီးေတာ ့အသက္ေအာင့္ထားတာ။တခါတေလ အေမတို ့က ေစ်းဆစ္ရင္ ေလေၾကာကရွည္ေသးတယ္။ ရံုအျပင္မွာေစာင့္ရေအာင္လည္း အဲဒီေခတ္က ကေလးကုန္ကူးေတြရွိေတာ ့အေမနဲ ့အျမဲကပ္ေနရတယ္။  မလိုက္နဲ ့ဆိုေတာ ့လည္း စီက ရွည္ေၾကာအျမဲထတဲ ့သူဆိုေတာ ့လိုက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီမွာ မွဳန္ ့ရံုရွိတယ္ေလ။  တခါတေလ

ၾကိဳက္တဲ့မွဳန္ ့ေတြစားရတယ္။

အဲဒီလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမ့လာတဲ ့အဲဒီျမွစ္နံ ့ကို မေန ့က စူးစူး၀ါး၀ါးၾကီး peninsula plazza မွာ တခါ ျပန္ျပီးရူရွိဳက္လိုက္မိတဲ ့အခါမွာ စီ တကိုယ္လံုး ခ်က္ခ်င္း သီရိမဂၤလာေစ်းထဲျပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ။ ေခါင္းထဲကို အဲဒီျမွစ္နံ ့ၾကီးက ေဆာင့္ျပီး၀င္လာတာ။

လူသံေတြဆူ။ လူမ်ားေတြနဲ ့က်ဥ္းက်ပ္။၀ါး… တခါတည္း ထေအာ္ခ်င္စိတ္ေပါက္မိတယ္။

အဲလိုနဲ ့ ေအာက္ထပ္ဆင္းျပီး ျမန္မာဆိုင္မွာdinner စားၾကတယ္။ အဲဒီမွာလည္းလူေတြျပည့္ျပီး မြန္းက်ပ္ေနတယ္။

dinnerစားေနအခိုက္.. စီ့နားမွာ ထိုင္တဲ့၀ိုင္းက ေျပာသြားတဲ ့စကားတခြန္းကို စီ တမင္တကူးတက

နားမေထာင္မိပဲ ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားလိုက္ေသးတယ္။(ၾကားခ်င္ရက္ စက္စက္ယိုေပါ့ေနာ္)။

“ေက်ာင္းမွာက ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ ့သူငယ္ခ်င္းေတြကsingaporean ေတြခ်ည္းပဲ။”

ဒီစကားကိုလြန္ခဲ့ေတာ ့၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကေျပာရင္စီယံုခ်င္ယံုမယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ျမန္မာေတြမိွဳလိုေပါက္ ေက်ာင္းတိုင္းမွာျမန္မာရွိတာ (provided she/he is in JC or some unknown private schools)ဆိုရင္ေတာ ့တမ်ိဳးေပါ့။

စလံုးမွာေနျပီး စလံုးနဲ ့အေပါင္းအသင္းျဖစ္တာကို တကူးတကေျပာေနတယ္။ စလံုးမွာေနျပီး စလုံးေတြနဲ ့မေပါင္းရင္သာ အထူးအဆန္းျဖစ္ရမွာ။ I don’t know. Nothing to boast about

making friendship with local. Who cares?? anyway, we are already screwing our ass in this country.. Sometimez, in fact most of the time,We burmese like to boast about something out of nothing. .. No wonder, we don’t like each other coz  all of us know how 2 boast in front of our own people.

it likes we love to boast but we cant stand other people’sboasting. hahaha.

We are no diff from those damn people who currently ruling our country.

Just that We are  boasting here, nothing is  happening..

and something is happening when they are boasting. No wonder they ‘ve became our leaders.  Smart ass huh.